Sobre unha Memoria de Manuel de la Fuente

Esta noite, quince anos atrás, finaba en Vigo Manuel de la Fuente. Home de natureza inqueda, a súa pluma converteuno nun dos xornalistas imprescindibles para comprender a memoria desta cidade. Por suposto, a súa actividade non quedou aí: foi escritor, investigador, biógrafo, tamén poeta e, por riba de todo, devoto namorado de Vigo, a cidade que o acolleu como un fillo máis desde 1951 ata o seu pasamento, en maio de 2002.

Do más de medio século que viviu nesta cidade, non foron poucos os anos que De la Fuente lle entregou ao estudo da súa historia (non en balde, el sería un dos membros fundadores do Instituto de Estudos Vigueses, alá polo ano 1991), prestándolle unha especial atención a aqueles espazos da súa memoria daquela aínda non ben coñecidos polos seus cronistas nin, sobre todo, polos seus veciños. Estudoso infatigable, investigador sagaz, a Manuel de la Fuente se lle debe o mérito de ter contribuído a acender non poucas luces da nosa historia recente, xa non só da crónica viguesa senón, en boa medida, mesmo da galega.

A el, ao seu tesón infatigable e mais á súa ansia de atopar sempre esa verdade única agochada baixo os erros mil veces repetidos, lles debemos a apertura de non poucos camiños, andares que nos levarían a esclarecer episodios senlleiros da nosa memoria esquecida. Así, é a súa man a que asina a primeira biografía documentada da Bella Otero; o seu pulo investigador é o que está detrás dos primeiros pasos que levan ao esclarecemento dos moitos misterios que rodean a vida e o traballo do esvaradío arquitecto Michel Pacewicz, absolutamente indispensable para comprender a arquitectura e, por ende, a historia do Vigo que se asoma ao século XX; é De la Fuente quen explica con detalle non só a fundación do xornal “Galicia”, peza clave do arraigue do pensamento nacionalista en Vigo nos anos vinte do século pasado, senón mesmo quen chega a documentar os verdadeiros motivos agochados tras a súa apertura, ben menos ideolóxicos e máis prosaicos; é el quen sitúa a Mata Hari no Hotel Continental en 1916 e, sobre todo, quen identifica con claridade o seu contacto na cidade, o ata daquela pouco coñecido señor Marcial Cazaux; é De la Fuente quen documenta e recupera a biografía galega do pintor Ángel Botello e, canda a súa, a memoria de tantos e tantos outros personaxes, talvez menores, pero imprescindibles para comprender a historia desta cidade…

Pequenas memorias que, coma nos dunha mesma rede, tecen a historia recente desta cidade, as máis delas foron publicadas no seu momento naquelas famosas “Postais”. No seu tempo unha das columnas máis lidas na cidade, a serie comezou a súa andaina nas páxinas do xornal Faro de Vigo en xaneiro de 1987, desde onde Manuel de la Fuente foi publicando diariamente os resultados das súas investigacións. Lamentablemente, e malia o enorme éxito acadado, a serie non duraría máis que dez anos, xa que cando De la Fuente se xubilou, en maio de 1997, e levado por motivos persoais que agora non veñen ao caso, o xornalista tomou a decisión de deixar por completo a prensa escrita.

E así o colleu a morte. Foi tan só cinco anos despois, en maio de 2002, por completo afastado da vida pública e, lamentablemente, sen ver recoñecido o inmenso valor do traballo que De la Fuente fixera pola recuperación dunha parte incalculable da memoria desta cidade á que tanto amou.

Hoxe, os quince anos cumpridos do seu pasamento supoñen un tempo máis que suficiente, unha cantidade que fala da inmensa débeda, da gran conta pendente que temos coa memoria de Manuel de la Fuente. Talvez unha antoloxía daquelas súas “Postais” sería unha fermosa maneira de cubrir aquel baleiro, débeda pendente xa non tanto coa memoria de Manuel de la Fuente, senón en realidade coa da mesma cidade, aquela que tamén foi a daquel home baixiño, peculiar, xornalista dos de antes, apaixonado, un vigués de León que, entre outras peculiaridades, tamén tivo a de ser o meu avó.

Esperanza…

Ben, é tempo de ir espertando…

Foi o 2016 un ano de silencio pola miña parte, tempo de moito, moitísimo traballo na sombra. Con todo, as nosas criaturas seguiron a facer mundo pola súa conta e, fronte aos avances logrados por as outras dúas, eu quedo especialmente orgulloso do andar desa pequena gamberrada que foi a “Morena, perigosa e románica”. Que unha comedia se manteña durante case medio ano desde a súa publicación nos postos máis altos das listas de vendas supón unha marca coa que ilusionarse, un trazo de que, talvez, esteamos por fin deixando algún que outro prexuizo atrás… Grazas a todos os que, coma sempre, o fixestes posible, tanto en Galiza como no resto do mundo.

Con todo, e como digo, é tempo de ir espertando. De volver saír á luz. Adeus ás gamberradas, ola aos novos proxectos: malia o silencio da distancia, o certo é que levo moito tempo traballando moi moi duro nun novo proxecto. Así, e polo pronto, aínda nada máis vos podo dicir que o 2017 verá a saída non dun novo libro… senón de tres. En efecto, tres serán os títulos que vaian saíndo á luz a partir de abril (algún deles mesmo “en B”), e todos vinculados a un mesmo proxecto, dentro dun traballo ao que levo totalmente entregado estes últimos anos, e que agora, por fin, comeza a amosar o seu remate. Espero, de todo corazón, que todo este esforzo sexa do voso maior agrado. E que, sobre todo, vos faga sorrir.
Entre tanto, e mentres non chega o primeiro, deséxovos a maior das felicidades neste 2017 que entra. Que teñades o máis ventureiro dos tempos, e que todo vos sexa própsero. Moitas felicidades a todos!

Morreu Pablo Beiro

IMG-20150302-WA0014

Si, morreu Pablo e para min, como para tantos que o queriamos ben, é unha mágoa grande. Porque Pablo era, como tanto se ten repetido nestes últimos días, unha Persoa inmensa. Así, con maiúsculas. Un deses homes sobradamente capaces de coller a vida polos cornos e axeitala para que esta resultase un pouco máis amable, un algo máis confortable. Pero non para el, senón para os seus semellantes. Porque o corazón de Pablo era tan grande, tanto e tanto, que entre as súas aurículas e ventrículos había espazo abondo para un mundo enteiro.

Foron moitísimos os méritos de Pablo que todos fomos recordando nestes días. No ano 1982 Pablo fundou o Amfiv, equipo da elite do baloncesto español en cadeira de rodas. No 2000 foi premiado como Mellor Deportista Galego, e ese mesmo ano recibiu o recoñecemento de Vigués Distinguido. Tamén mantivo Pablo unha grande actividade no eido da política, converténdose en 2009 no primeiro edil en cadeira de rodas no concello de Vigo, onde desenvolveu un importante traballo en prol da eliminación das barreiras arquitectónicas coas que a cidade trababa á xente con algún tipo de discapacidade. Si, como todo o mundo recoñece estes días, o traballo público, social, político, de Pablo era magnífico. Pero, francamente, non é ese o Pablo que a min me vén ao pensamento cando pecho os ollos e penso que xa non o verei máis…

Eu coñecín a Pablo moitos anos atrás, antes de todos eses méritos dos que hoxe fala o xornal. E, xa daquela, Pablo era moi grande. Porque, con todo o seu bo facer, Pablo era para nós alguén moito máis próximo, moito máis cercano. Antes de ser o fundador do Amfiv, antes de ser un dos heroes parolímpicos, moito antes de ser o señor concelleiro, o señor Beiro era Pablo, “o do quiosco”.

Na primeira lembranza que eu gardo de Pablo eu son aínda un rapaz, un cativo na praia de Canido, e recordo perfectamente o día en que coñecín a Pablo. Foi unha mañá, unha que empezara coa miña nai contándome na nosa cociña que Pablo, o fillo da señora Nahír, abrira un quiosco alá abaixo, na estación. “Un kiosko, aquí?”. “Sí -respondeume ela-, xusto en fronte da droguería de Javier”. Comprendede a miña estrañeza, naquel Canido dos primeirísimos anos oitenta aquilo era toda unha novidade, así que alá marchei eu, correndo con todo un valiosísimo saldo de cen pesetas, disposto a gastalas todas no novo quiosco dese tal Pablo. Lémbroo perfectamente, un “Mortadelo” e unha présa de gominolas foron o comezo dunha relación que durou para sempre.

Os anos e a vida leváronme a outros enderezos, a outros quilómetros, a outras cidades, pero Pablo sempre mantivo aberta esa comunicación. Non deixaba de preguntarme, sempre con moito interese, que tal ían as cousas cada vez que nos volviamos atopar, e sei que el, sempre atento, se encargaba de avisar á miña irmá cada vez que o xornal recollía algunha nova que tivese que ver comigo. “Andre, que hoxe vén o teu irmán no periódico!” Cónstame que había agarimo, moitísimo agarimo, naqueles avisos que Pablo lle deixaba a Andrea á beira do bar Canido.

Hoxe o kiosko está pechado, e eu non podo evitar pensar que tiña que chover, claro que si. Seguro que el, home forte, activo, positivo, non o querería así, pero é que nós non somos tan fortes coma el. Hoxe todos estamos tristes, e chora o mar, e chora o vento, e choran as areas da praia, e as vías do tranvía, e mais a máquina de refrescos. Porque marchou un home bo, carallo. E como non iamos chorar? Choramos porque si, porque nos dá a gana, e porque marchou un home bo. Ese é o Pablo que eu hei botar de menos sempre, cada vez que volva pasar por ese quiosco que aí arriba vos deixo: un home bo. Que a terra lle sexa leve.

Facer camiño

B-JWuiDIIAAFKq_.jpg-large

Grazas á xenerosidade do meu bo amigo Pedro Iturburua, tiven a oportunidade de participar onte nos “Encontros en negro” organizados polo Torrente Ballester de Pontevedra. Alí estaba, acompañando a outros dous escritores, grandes, como son Dolores Redondo e Domingo Villar. Non direi nada sobre eles como autores porque, honestamente, a estas alturas non creo que sexa necesario… Como xa imaxinaredes polo título do encontro, o asunto ía de conversar sobre a novela negra e as súas cousas. E non pensedes que eu as tiña todas comigo: como xa sabedes os que máis ou menos ides seguíndome, eu (que xa me dá pudor incluso recoñecerme como escritor) non acabo de ver moi claro iso de etiquetarnos nin a min ni ao meu traballo como “negros”. Que traballo coma un negro para que ás veces me poñan verde? Si. Que me encanta poñerme morado de gominolas e de cando en vez me meto nalgún marrón? Pois tamén. Pero, de aí a dicir que eu son un autor de novela negra… Por moito que se empeñe o señor Planeta en aseverar tal cousa, o certo é que non, nin moito menos.

Por fortuna, a cousa tampouco tirou por aí, e ao final (bueno, xa ao principio, en realidade, para que enganarnos…) a cousa acabou tirando por outros derroteiros, bastante máis lonxe do canónico e bastante máis preto das gargalladas. Así, por exemplo, conseguimos establecer os nosos métodos favoritos: Dolores aclarou que ela é de matar coas mans, “a coitelo” (se ben advertindo dos moitos riscos delatores que tal método ten: onde estea un bo coitelo de monte que se quiten os de matar o porco); Domingo explicounos que para el o mellor xeito é chimpando a túa vítima barranco abaixo, en plan “uy, se me cayó!”. E eu deixei claro que o meu é matar de risa, que ademais aínda non vén tipificado no código penal. Ao final deixámolo en táboas, repartindo (lanzando, mellor dito) rodillos de cociña para todos. E todos o pasamos moi ben. Porque en realidade diso era do que vos quería falar…

11001875_10203541067948411_5927946224659492646_n

O bo de onte foi que, malia os meus temores iniciais, a xornada acabou convertida nun verdadeiro “encontro”, unha xuntanza de amigos. Amigos vellos e amigos novos… Aí estabamos, como vos dicía, Marta e mais eu, os dous na compaña de Pedro Iturburua, na organización do acto, e mais Ramón Rozas, non sei se moderando a charla, ou máis ben tentando poñer orde entre tanta e tanta gargallada… Desde Vigo viñeron tamén Bragado e Celia, que ademais traían con eles a Moncho Nicolás (quen, á súa vez, tamén traía consigo a boa nova dunha nova novela!), e no hall do instituto atopámonos con Xaime Corral, un libreiro coma poucos. E, home, falando de libreiros excepcionais ao tempo que amigos, aí estaban tamén Mercedes Corbillón e mais Xacobe, de Cronopios. E con eles apareceu tamén Susana Pedreira co seu mozo. E Anxos Rial, e Fernando Fernández, de Galaxia, e… Bueno, claro: e Dolores e mais Domingo. Foi bonito, foi, compartir a xornada con eles…

A foto da biblioteca

Unha das cousas fantásticas que ten este traballo é a cantidade de xente que vas coñecendo polo camiño. Foi este un día tamén de apertar moitas mans novas que, de seguro, volverán en calquera momento, xa convertidas en amigas. Pero a xornada de onte tivo algo de especial, algo… de vernos todos, contentos, sorrintes, nunha volta inesperada do camiño. Pouco e pouco, as letras van tecendo esta pequena gran familia de sorrisos, de inquedanzas, de boa xente. Queredes saber de que vos falo? Botádelle un ollo a esta foto:

10431503_10152779988474685_7092491772245720819_n

Disto, disto se trata.

Esperanza

2014-12-29 13.47.19

Achégase o momento de ir pechando a fiestra ao ano que xa marcha, e botar contas, lembrar o que alá foi e, con sorte, sorrir. Ou chorar se for preciso, que de todo hai para todos. No meu caso, creo que vou deixar as bágoas para outro momento, un non que non me vexa ninguén (xa sabedes, “los chicos no lloran”), e quedar cos sorrisos, que foi para eles un ano ben farturento.

Porque si, que aínda que o 2014 non fose ano de publicacións, o certo é que si foi bo e de fartura en moitos outros aspectos…

Os fillos do mar (xa sabedes, ese animal xa con vida propia…) seguiu adiante coa súa particular colleita de alegrías varias, con tres edicións máis ao longo do ano (e xa van sete!), aumentando os milleiros de lectores, e traendo para casa máis premios. Moitas grazas a todos os que destes o voso voto para que o San Clemente e mais o Frei Martín Sarmiento queden tan bonitos na nosa biblioteca!

O seu irmán castelán, Los hijos del mar, tamén tivo ben boa travesía, e os lectores en castelán seguistes recomendándoo de boca en boca (ese regalo tan grande que vós sabedes facer), malia a errática política comercial do grupo… (Unha das cousas curiosas de estar en Planeta é que un día podes ter de compañeiro de editorial a Shakespeare, Cervantes, ou mesmo a puñetera Enciclopedia Espasa, e ao día seguinte cambialos por Belén Esteban, Risto Mejide -ou como merda se escriba-, Mario Vaquerizo, El Langui e outros grandes referentes da literatura universal… Delirante!). Malia todo, vós seguides a facer posible a travesía de Los hijos, e iso vale un mundo.

Pouco a pouco, A memoria da choiva tamén foi abríndose camiño. Outra edición grande máis, nominacións, e críticas inmellorables (non sendo pola banda de Mondoñedo, pero vaia, que lle imos facer: Adriano non dá feito ao gusto de todos…).

E se todo isto é posible é grazas, coma sempre, a vós. Á marea de lectoras e lectores que día tras día, onda tras onda, milleiro tras milleiro, seguides a facer que esta milagre siga sendo posible. Gustaríame deixarvos aquí escrito o meu agradecemento. Grazas por seguir estando aí, por seguir falando comigo, por seguir reclamando máis e máis texto, por axudarme a recordar que había moito máis, que era posible, por non cansarvos á hora de seguir animando ao traballo. Pola miña banda, sabede que eu me comprometo a non deixar de lle dar nin á cabeza nin ao tinteiro, a seguir imaxinando historias que, coma sempre, busquen entretervos e que, coma sempre, sirvan para que entre todos sigamos lembrando algo da nosa memoria. E si, confírmovos que para o ano que vén haberá novo libro. Imos deixar que Aquiles, Sofía e Adriano fagan aínda un pouco máis de camiño, pero garántovos que ao longo do 2015 teredes novas editoriais. Ide facéndolle, se vos prace, un oco neses corazóns xenerosos que tedes para Dante Odeón… que boa falta lle vai facer!

Amais, cóntovos que estamos a traballar en dous novos proxectos: un, grande e apaixonante que, por prudencia, aínda non me atrevo a contar, pero que xa vos aseguro que a min me fai toda a ilusión do mundo e que… bueno, que o ides flipar! E o outro… Alguén dixo “Mariña e Simón”? We can work it out!

Si, vai ser o 2015 un ano ben cargado de novidades… Así pois, mentres non chega, quixer desexarvos a todos o máis feliz e ventureiro ano novo. Como dirá Dante, Oes, Quino, sabes que che digo? Que todo isto que chove xa podía ser champán. De tanto como levamos apandado ben o temos merecido… Basta xa de tanta miseria, de tanta podredume ao noso redor. Tócanos respirar. Que o ano novo veña, pois, cargado de ar limpo, de respiro e de alegrías. Merecémolo. E se podemos adornalo con letras, mellor. E se, ademais, podemos facelo traballando xuntos, mellor que mellor. Somos moitos os que seguimos loitando coa ilusión de construír un país forte, moderno, novo… normal. Oxalá para o ano que vén nos collamos das mans e deixemos de traballar separados, illados, como se non houber ninguén máis ao noso redor. Moito mellor nos irá a todos… Polo pronto, moitas grazas a tod@s @s que cargastes este 2014 de sorrisos e alegrías. E por suposto, feliz 2015, claro…

20141223_095754

De corazóns e coitelos

Mirade que cousa máis chula:

20141120_190205

Isto que aquí vos traio hoxe é Corazóns e coitelos, o libro que veñen de publicar os alumnos do IES Torrente Ballester de Pontevedra cos relatos premiados nos tres certames literarios (si, tres) que o seu centro organiza. Caio eu no medio de toda esta historia porque co gallo das Letras Galegas do ano pasado tiveron a ben convidarme a “participar” nun deses certames, se ben dun xeito digámoslle particular… Ademais de ser agora o prologuista deste libro.

A nova está en que por fin saíu á rúa, e a semana pasada fun convidado á súa presentación. Foi na Boa Vila, na súa Casa das Campás, e alí tiven a fortuna de ver que hai xente nova, que vén dándolle duro e con ganas a esta cousa de seguir labrando a letra do país e que, sobre todo, paga a pena apostar por eles. Rematado o acto, os rapaces pedíronme que eu lles asinase os seus exemplares, e eu dixen que si, claro. Se ben esta vez… Non, esta vez non as tiña todas comigo… Non estaba seguro de estar a facer o correcto, pois eu nada máis son o prologuista deste libro, e todo o mundo sabe que quen adica os exemplares é o autor. Ou non?

20141120_190325

Así pois, e grazas ao incansable traballo de Pedro Iturburua, mestre e bibliotecario do centro, esta fin de semana as rapazas e rapaces do Torrente Ballester fixéronme chegar (dentro dunha caixa que, teño que dicilo, era absolutamente toooodo glamour…) un exemplar adicado por case todos @s autores dos relatos. Pero moito ollo co piollo!, que, para que vexades, os meus novos compañeiros de gremio non só me regalaron adicatorias… Non, nin moito menos! Eles xa se ven tan fortes que mesmo se atreven a darme xa incluso algún que outro consello, máis agora que se decatan de que xa vou aproximándome a esa cousa tan rara que lle din “madurez” (cagüenfrxsgrmflxs…)

20141120_190246

Claro que si, amigos, dicide que si! Vaian, pois, os meus máis sinceros parabéns aos meus novos compañeiros de oficio: Iria Tarrío Pazos, Elia Pedrosa Vidal, Ainhoa Vázquez, Frikermarian Mendoza Míguez, Marcos Pesqueira García, Paloma e Aldara Otero López, Yolanda García Ferradás, Tania Broullón Pastoriza, Gabriel e Héctor Gestido Hervés, Daniel Mora Felix, Julien Fabrice Courcier Cortegoso (autor adermais, por certo, da fermosísima cuberta do libro), Cristina Rodríguez González, Sara Vidal García, Cintia Cabada Malvar, e María Telleira Seoane. Sei que (para a maioría de vós) esta é a vosa primeira obra publicada. Ogallá nada máis sexa a primeira dunha longa, fecunda, lista. E que vos traia tanta e tanta sorte como a min o meu querido Os fillos do mar.

Déixovos aquí, quizais para xustificar tanto agarimo, copia do prólogo que lles escribín. Espero sexa do voso agrado!

Dúas persoas falan entre si. Unha vai e dille á outra…

Moito levo teimado ultimamente na idea de que a Literatura, cando é boa, é diálogo. Non sei, ao mellor tamén estou equivocado nisto (como en case todo na vida, que niso tamén son todo un campión…), pero se vos digo a verdade, eu non creo nada na historia esa do escritor en soidade, traballando en singular na illa que o seu universo é… E non creo porque non é bo: os escritores non somos seres vidos desde Plutón, non viaxamos en nave espacial, nin imos por aí levitando a medio metro do chan. E non creo, sobre todo, porque non é verdade: a Literatura é diálogo ou non é.
É diálogo porque, á fin e ao cabo (e por moito que non o queira recoñecer), iso é o que agarda do seu público o escritor, nervioso, impaciente polo veredicto ante a súa nova obra. É diálogo porque iso é o que unha moza fai ao publicar un comentario en twitter sobre o último libro que leu. É diálogo porque iso é o que demanda un rapaz cando ergue a man cunha pregunta nos beizos o día que o escritor vén dar unha charla ao instituto. É diálogo porque neste xogo que a literatura é hai, como diría Groucho, “dúas partes contratantes”, ambas con voz e voto, desde onde todos falamos e todos escoitamos. E, o que o fai máis interesante aínda, é diálogo porque os papeis de cada un pódense intercambiar en calquera momento.
Xa non existen eses roles herméticos, aquelas cousas de “eu son o escritor, e vós, pobres mortais, os meus lectores”. Non, todo iso quedou atrás, e hoxe os papeis poden cambiarse case sen que nos decatemos… Porque en calquera momento un escritor pode estimular a creación por parte dun dos seus lectores. En calquera momento un rapaz pode sentirse atraido pola idea de participar nun certame literario. En calquera momento un lector pode pedirlle consello a un escritor sobre este conto que o primeiro vén de redactar. En calquera momento o escritor vese convertido en xurado dun concurso de narrativa breve, e xa todos os papeis están cambiados, igual incluso para sempre… Eis a democracia da Literatura. Cómpre andar espelido, xa que logo, pois o talento pode cha,ar pola nosa atención en calquera momento!
E como todo isto hai que demostralo (que falar por falar xa o facemos de sobra no ascensor…), sabede que non pouco diso é, precisamente, o que entre estas páxinas atoparedes: toda unha república de letras chea de emocións, de divertimento, drama, vinganzas terribles, traxedias épicas e comedias heroicas, grandes exercicios de imaxinación todos eles, gorxas mozas atrevéndose a berrar con forza, “oes, mundo: estamos aquí e isto é o que temos que dicir!”
Eu non sei se será certo aquilo que dicía Gabriel Celaya, o de que “a poesía é un arma cargada de futuro”. Teño por máis verdadeira aqueloutra cita de John Ballan, o sabio de Marín: “un home sen cartos é un vulto sospeitoso”. Imos dar ambas ideas por boas para, da suma das dúas, deducir unha terceira: poucas armas son máis sospeitosas de poder que o papel e mais a pluma nas mans dun rapaz novo cargado de literatura. Ou, cando menos, a esta banda do río Lérez…
Aquí vos deixamos esta antoloxía, praza de diálogo futuro. Que sexa do voso gusto!

20141120_190229

(O retrato do autor é outra das cortesías coas que os amigos do Torrente Ballester me agasallaron, e é obra do grande artista Manuel Martí Figueiras, mestre de debuxo do centro. Agradecido!)

O último caderno

20140904_021704

Ao longo de todo o verán fostes moitos os que vos puxestes en contacto comigo para contarme que estabades lendo algunha das miñas novelas. Iso sempre é de agradecer, saber que un non está só neste mundo de letras e papel, cadernos e megabytes… Sempre digo que é o diálogo co lector o que remata de lle dar sentido ao teu traballo, que un libro que non consegue traer de volta a conversa con quen está ao outro lado de pouco serve… E vós sempre sodes moi xenerosos a este respecto: non só me facedes o regalo de invertir o voso tempo na lectura do meu traballo (á fin e ao cabo, uns libros de máis de catrocentas páxinas non se papan en media hora…), senón que, ademais e por se o anterior aínda for pouco, este verán tamén vos parastes a contarme cal foi a vosa impresión, se os libros vos gustaron, algúns incluso me reñistes por “ese” final (vós xa sabedes a que me refiro…), e non fostes poucos os que me enviastes as vosas fotos seguindo os pasos de Simón e Mariña pola illa de Ons, ou mesmo de Aquiles en Padrón, tras a sombra de Adriano. Moito disfrutei eu de todas estas conversas, e o único que sentín foi non poder ofrecervos máis datos cando, máis tarde ou máis cedo, todos acabábades pasando pola mesma pregunta: “bueno, e o novo qué, para cando?”

Comprendede que sobre esta cuestión tampouco podo darvos moitos máis datos que os que xa vou deixando caer por aquí de cando en vez (en realidade, “máis de cando en vez” do que debería, segundo me riñe sempre Manolo Bragado, meu prezado editor… Non podo evitalo, Manolo!). Pero o que si vos podo garantir é que día tras día sigo traballando coma un león por sacar o novo proxecto adiante o antes posible. Foi este un verán de moito esforzo, adicado plenamente ao traballo da escritura (crédeme se vos digo: un traballo no noso país case nunca recoñecido como tal…), pero tamén de grandes satisfaccións… Eu vou contento co que está saíndo, creo que imos dar un paso máis alá con esta nova historia, e o único que me preocupa ao respecto é que, cando chegue o momento, vós gocedes coa súa lectura polo menos tanto como eu gocei escribíndoa. E se pode ser máis, mellor!

De momento, o que si podo contarvos é que neste días encaramos a recta final do seu primeiro borrador. Non quere dicir isto que vaia estar lista para xa, nin moito menos… Como xa sabedes, a min isto de escribir lévame tempo… Entre outras cousas por algo que a moitos de vós sempre vos chama moitísimo a atención: eu son un deses bechos raros que seguen escribindo a man… Xa van ala uns cantos libros, e a historia segue a ser a mesma: sempre a man, sempre coas mesmas plumas (se vos apetece, un día fálovos delas, que tamén levan unhas cantas historias ás costas…), e sempre sobre as mesmas libretas, estes fantásticos cadernos de L’Espiral del Paper que, grazas á xenerosidade de Cristina Rodés Monegal, podo seguir emborranchando día tras día, historia tras historia, para que vós sigades falando comigo páxina tras páxina…

Hoxe, ao estrealo, pensei que talvez vos gustase botarlle un ollo a este, o “G&B, Caderno 4”, xa que será sobre estas mesmas follas que nestas fotos vedes onde en apenas dúas ou tres semanas máis deixe escritas, con esa letra tan e tan horrible miña, as liñas finais desta nova novela. Logo aínda quedará a revisión, claro, e o segundo borrador, a entrega, as primeiras galeradas, o proceso de edición de texto, as segundas galeradas… Pero bueno, algo é algo, e con este último “algo” que aquí vos traio xa queda un pouco menos. Que, que vos parece, gústavos?

20140904_023243

Aberto por reformas

Back in the USSR

Xa me daba unha pouca vergoña, todo este tempo de silencio e ausencia. Houbo algunha que outra circunstancia que me tivo lonxe, afastado do traballo. Días tristes de cousas que non deberían ter visto amencer… E fun quedando como Manoel Antonio, o barco e o seu mar. Pero xa está, alá foi, partiu. Adiós, tristeza, adiós. Reformadas as ilusións, volvemos abrir. Volvemos ao traballo , volvemos aos sorrisos. Só era cousa dunha brazada de tempo…

Moi pouco glamour…

A meteoroloxía planetaria confabula contra os meus plans lúdico-ociosos. Vamos, que chove en Barcelona, e non podo andar por aí fóra facendo o ganso… Así que hoxe toca pecharse en casa, e escribir.

A verdade é que estou moi contento, xa que logo de todos eses meses de viaxes para arriba e para abaixo a verdade é que tivera que deixar un pouco de lado a redacción da nova historia. Ao chegar aquí tiven que botar uns cantos días pechado, lendo e relendo tanto o texto que xa traía escrito de antes (que non era pouco), como esas outras lecturas “laterais”. Creo que xa o teño comentado por aí, pero unha vez que decido cal será o meu seguinte traballo comezo acompañar cada un dos meus pasos dunhas cantas ducias de libros (e de películas, e de discos, e de nomes…) que emprego a modo de “sintonía” ou de “dial”… Se vos apetece, noutra entrada cóntovos cales son os elementos desa “banda sonora” que me está acompañando neste novo proxecto.

O caso é que, como vos dicía, estou contento, porque logo dese traballo de “recuperación”, de volver sintonizar co traballo feito anteriormente, a semana pasada por fin retomei a escrita, e desde que estou aquí xa avancei na redacción con tres capítulos novos, e a piques estou de pechar o segundo acto (bueno, adiántovos unha “pista”: esta nova novela non estará dividida en “actos”, senón en “libros”, e serán tres… Sóavos de algo? Je je je…). Así que agora aquí estamos, diante do ordenador, pasando e pasando e pasando ao word todas as follas garabateadas nas libretas.

Unha das cousas que me preguntan sempre os rapaces é cómo fago á hora de sentar a escribir, se teño moitas manías, como por exemplo iso de escribir descalzo, ou se son dos que sentan ao escritorio cun pedazo de puro e un copazo de brandi… E a verdade é que non. Supoño que este é o momento no que mando o glamour do escritor bohemio ao carallo, pero o certo é que non van por aí os tiros. Tanto é así que moitas veces (as máis delas) nin sequera escribo sentado, senón deitado no chan da miña biblioteca. E sobre o do copazo e o puro…

…En certa ocasión, Suso de Toro díxome que iso da “falta de inspiración” non existe, que máis nada é un baixón de azúcar. Díxome “mira, ti cando vexas que non che sae, cómete un bo chuletón de ternera, e xa verás que rápido volve a cousa esa da inspiración!”. Vós xa sabedes que eu sempre lle fago moito caso a todo o que Suso me di, pero… Todo o mundo sabe que levar sempre un chuletón de ternera enriba non é cousa fácil. Sobre todo se vas habitualmente a unha praia nudista. A ver como explicas ese exceso de carne… Por iso (e porque, para que negalo, son un lambón) hai anos que decidín cambiar o chuletón por unha boa conta de caramelos e gominolas varias. Aquí vos deixo testemuña gráfica, para que vexades que non minto (xente de pouca fe!):

O dito. Déixovos que teño que seguir traballando. Ah, e para esta semana temos que retomar o traballo de campo, que temos que concretar unhas cantas localizacións na cidade. Tan pronto como teña fotos, súboas a esta especie de “diario” que estamos facendo, a ver se detectades por onde nos imos movendo. Entre tanto… Alguén sabería dicirme que ten de especial un lugar en Barcelona que se chama “Els quatre gats”? Bon día!

Unha nova historia…

Rematamos o curso… E vaia, a verdade é que non me podo queixar. De nada! Foi no literario un ano excelente, cheo de alegrías, de viaxes, algún premio e, sobre todo, de moitos encontros. Un ano para reencontrarme con vellos amigos e para coñecer moita e moi boa xente nova… E a verdade é que unha das preguntas que tanto uns como outros máis me fixestes foi a de…

-Que, para cando a nova? Para cando? Para cando? PARA CANDOOOOOOOOOOOOORRRRRGLFXSMGHPFS!!!

Bueno, eu de datas moito non vos podo falar, que xa sabedes que iso vai máis pola conta da editorial. Pero o que si vos podo contar é que xa estou metidísimo nunha nova trama. Tanto é así que, xa por fin instalado no refuxio de Cabrera de Mar, non fago outra cousa senón dedicarme plenamente á redacción da nova novela que, todo sexa dito, vai xa ben adiantada.

(Bueno, vale, de cando en vez tamén baixo á praia. Pero xúrovos que son moi poucas veces e que, cando o fago, sempre me poño debaixo da toalla!).

O caso é que, como xa teño comentado con vós en non poucas ocasións, eu non creo un carallo na historia esa da “soidade do escritor”, e todas esas mandangas. Eu sei que vós sempre estades aí, é que un regalo coma este que vós me facedes non é para pasalo por alto! Por iso, e se vos parece ben, estaba dándolle voltas a unha nova idea, a ver que vos parece…

Que tal se convertemos parte deste blog nun espazo para seguir encontrándonos arredor desta nova historia? Non sei, sería algo así como crear unha especie de “querido diario” (acabo de crear agora mesmo esta etiqueta para que poidades ir localizando os artigos desta serie), onde eu me comprometo a ir contándovos como vai o proceso, en que momento nos atopamos, e vós podedes ir deixando tranquilamente os vosos comentarios… Algo así coma o que viñamos facendo aí atrás, pero sen todo ese ruido que ultimamente tanto hai polo facebook… E centrándonos na nova novela, claro! Ah, e xa sabedes: non vos cortedes, que aquí tamén podedes seguir facendo as vosas preguntas, comentarios, ou o que vos pete, que para algo é esta a “casa nostra”!

Bueno, pois o dito, queda inagurado este pantano. E para facelo, aquí vos deixo unha pequena mostra: unha polaroid do “mapa de carreteras” que estou empregando para a redacción deste novo disparate no que estamos metidos. Que, gústavos?

Bona nit!