Ese é o nivel

olga-maria

Estaba estes días coa idea de escribir algo sobre o Culturgal. Andaba pensando nas boas expectativas, o das case quince mil entradas vendidas e todo iso. Dáballe voltas a falar sobre as boas sensacións do momento e opoñelas á sensación de soidade do día seguinte. Sobre a falta de apoio por parte das institucións na actividade do noso día a día, cando xa non hai fotógrafos, sobre a dificultade inmensa de sacar adiante a nosa cultura nun país que non ten estado…

Estaba pensando en todo iso, si. Pero entón cruzouse na ruta das miñas casualidades outro comentario, un que di que, polo visto, existe certa posibilidade de que unha tal Olga María Henao sexa contratada como co-presentadora dun programa de entrevistas. Ou algo así. O de algo así dígoo porque a empresa que contrata é Tele Cinco (xa sabe vostede, señora: esa canle-amiga especializada no aparvamento masivo), polo que en realidade o programa en cuestión pode ser calquera cousa… De todos modos, por se aínda queda por aí alguén que non saiba quen é a muller á que estou a me referir, volvede botarlle un ollo á foto que encabeza este artigo, e logo deixádeme que vos conte:

Estamos falando dunha persoa que na columna do seu “haber” ten como única anotación salientable o feito de ser “amiga” (anda, mira, como Tele Cinco!) de Monago. Vamos, que Olga María é a única e verdadeira razón de que todos nós lle financiásemos ao presidente da Junta de Extremadura as súas constantes viaxes ás Canarias… Lembrades, cando o tipo este, honradísimo el, falaba de que tiña que asistir a non sei que historias de traballo ás illas? Pois si, este era o seu traballo: reunións horizontais coa señorita Henao.

Ben, pois agora que xa nos coñecemos todas, nada máis queda por definir cal é a verdadeira cuestión de fondo neste cruce de camiños: que facer? Ou, dito doutra maneira: cal é o nivel?

Estudar durante cinco anos a carreira de xornalismo, ou deitarme cinco minutos cun corrupto? Pagar -se é que podo- o pastizal que custa un máster, ou cobrar a renda do santo oficio de non facer nada? Contar méritos, ou vivir do conto? Ou, dito doutra maneira, para que merda preocuparme de ningún Culturgal nin de chorradas dese tipo? A quen carallo lle importa unha puta merda cultura ningunha se, á fin e ao cabo, ese é o nivel no estado ao que pertence o noso país…?

E aínda que todo isto é ben triste (tristísimo, en realidade), o certo é que non é o peor. Non, nin moito menos. Basta con darlle media volta máis á cuestión para chegar á seguinte conclusión, e comprobar que o peor é outra cousa. “O peor” é que mentres sigamos a empregar esta táboa de valores, mentres sigamos pensando que o maior mérito que unha muller pode aportar á hora de ser recompensada con tal ou cal cámara é terse deitado con este corrupto, con ese futbolista, ou con aquel toureiro, a cousa xamais irá a mellor. Porque aínda que nada máis sexa por seguir vendendo prime-time, por seguir botándolle carne á máquina, por facer que o espectáculo continúe, “o peor” é que mentres eses sigan a ser os nosos argumentos á hora de valorar os méritos dunha muller, tampouco será tan de estrañar que sigamos matándoas coma se nada máis fosen cans, tal como esta fin de semana volveu acontecer porque alguén considerou que as denuncias previas non eran merecedoras da atención necesaria…

Si, isto é “o peor”: mentres nós permitamos e aceptemos que esta sociedade sen escrúpulos siga repetíndonos constantemente que, á fin e ao cabo, o mellor que unha muller pode facer para prosperar nesta vida é deitarse cun merdán calquera, entón no fondo estaremos validando a mensaxe subterránea de que a vida desa mesma muller tampouco debe de ser tan valiosa… Non? Ese, ese é o nivel.

O DEREITO A FALAR

Victus_ARAIMA20120710_0106_20

As persoas falamos. Para ben ou para mal. Pero falamos.Se aínda se pode dicir que haxa algo bo en ser diferente aos animais, talvez ese aspecto, a nosa capacidade para falar, sexa unha das nosas virtudes: as persoas podemos falar. Podemos expresarnos, podemos comunicarnos, podemos dialogar. Tamén é verdade que, á vista das moitas estupideces que ás veces dicimos (e das que, por certo, non poucas tivemos que escoitar este días últimos), ás veces case era mellor non facelo… Á fin e ao cabo, xa Groucho o explicara moito antes e, sobre todo, moito mellor ca min: “Máis vale quedar calado e parecer idiota, que abrir a boca e despexar todas as dúbidas”. Pero, polo xeral, falar sempre é o primeiro paso para solucionar case todo tipo de problemas.

Falar é, xunto coa consciencia da nosa mortalidade, un dos trazos característicos e exclusivos do noso ser, da nosa propia esencia. Ás veces penso que falamos porque somos conscientes de que algún día morreremos (e como todo o mundo sabe, se xa moverse cando se che dorme un brazo é complicado, intentade negociar un aumento de soldo con todo o corpo morto!). Falar é ser nós mesmos, algo intrínseco á nosa condición humana. Tanto, que en realidade non sei en que momento algo tan inseparable de nós pasou a se converter nun dereito… Creo que pensar non noso “dereito a falar” é, en verdade, algo tan absurdo como pensar no noso dereito a respirar, no dereito que teñen as rodas a seren redondas, ou no dereito de Mario Vaquerizo a ser un completo… Bueno, xa sabedes a que me refiro.

Así pois, cando algo tan primario, esencial, se nos cuestiona, ou mesmo se nos prohibe, é o momento ineludible de romper os cristais de emerxencia e facer soar todas as alarmas. Porque o día que nos din que non podemos falar é o día en que as cousas empezan ir realmente mal…

Porén, este goberno que temos, torpe, idiota, analfabeto e atroz, fiel reflexo da Castilla histórica que durante tantos séculos veu maltratando as nacións colindantes, parece non querer comprender ningunha destas cuestións. Non entende do primeiro, cre ter a autoridade para dicir cando se pode falar e cando non. E tampouco entende o segundo: non se decata da súa propia “finidade”, do feito ineludible de que, algún día, todo acaba… Facendo mostra do seu repertorio habitual de desprezo despótico e torpeza social, insiste na súa teima de intentar darlle lustre a conceptos como “igualdade”, “pluralidade”, “respecto”, “legalidade”, ou “marco constitucional”, por suposto alleo ao feito indiscutible de que cada vez que o goberno do Partido Popular emprega palabras como “legalidade” ou “igualdade” un unicornio morre na Audiencia Nacional.

Non, este goberno estúpido, estupidamente obstinado na súa torre de marfil de corcho-pán, non quere asumir as consecuencias dos seus propios actos. Non queren recoñecer a verdade que hai en que, coa súa actitude, o único que conseguen é seguir a darnos máis e máis argumentos cada día, máis e máis motivos para tomar unha decisión. Por moito que el, este goberno rancio e atroz, alucinado en seguir a dar leccións de legalidade mentres a súa propia corrupción segue a descompoñelo desde dentro, se empeñe en facernos calar, hoxe volve a ser necesario falar. E canto máis nos obriguen a calar, máis forte será a nosa voz. Porque só os mortos non reaccionan deste xeito.

Hoxe a xente quere falar, necesítao. Para ben ou para mal. Quizais sexa para dicir “SI. SI”. Ou quizais sexa incluso para dicir “Non”. Iso non o saberemos nunca mentres non deixemos que o pobo se exprese, que se manifeste. Pero o que si está claro é que, desde logo, a xente necesita, precisa, quere, desexa falar. De verdade pensa alguén que existe no mundo unha man tan grande como para calar tantas e tantas bocas? Hoxe, aquí? Eu penso que non, quero crer que non. Porque, de non ser así, entón este camiño non é máis que de saída. De saída, si, pero non dun estado, senón dun concepto: o de Democracia. E, se as cousas seguen por este camiño, tarde ou cedo a xente acabará xuntándose na praza de Sant Jaume, baixo o balcón da Generalitat. E entón xa non falarán. Non, para entón xa só berrarán. “A Crida! Publicádea! Publicade a Crida!” E non lles faltará razón…

Con tanto caos…

10

“Con tanto caos alguén cometerá unha estupidez. E, cando iso ocorra, as cousas poñeranse feas…” A frase, por suposto, non é miña, senón de “V de Vendetta”, unha historia que a cada día que pasa semella estar máis e máis escrita onte pola tarde. Igual pensades que esaxero, pero cando o amado líder Adam Sutler non comparece máis que a través dun plasma xigante…

periodistas-discurso-Rajoy-presidente-preguntas_EDIIMA20130202_0147_5

Sempre o dixen: resulta abraiante comprobar como a realidade sempre supera calquera ficción imaxinable. E, vista a realidade coa que nos está tocando apandar, mellor nos iría vivindo na peor das ficcións. Por moi mala que for. Porque eu non entendo esta realidade.

Quero dicir, xa vedes o parado que andou o blog. Pero non foi por falta de ganas… Moito levo pensado todos estes días en escribir algo sobre todo este mar de merda en que estamos vivindo. Esta incrible cotianeidade que nos rodea. Pero é que non sei por onde collelo. Que tipo de redes se botan a estas augas tan noxentas? Cada día escoito, leo, vexo unha nova burrada que supera a do día anterior. As tarxetas opacas de Bankia, ese conto de terror no que un preferentista bota a vida enteira aforrando os seus cartos para que despois veña un conselleiro da caixa e os despilfarre nun único día. E Rodrigo Rato (Rodrigo Rato, todo un ex-vicepresidente económico!) dicindo que el non sabía como funcionaba iso de declarar os gastos á Facenda pública. Incrible…

Cando xa todos estabamos armados na carraxe pretenderon cambiárnola polo medo, porque de súpeto chegou o ébola. Mentres nada máis era un problema africano non pasaba nada. Pero de repente estaba aquí, á volta da esquina. En realidade todos sabiamos de quen era a responsabilidade, ese xeito idiota, chapuceiro e analfabeto, que ten este goberno de facer as cousas. Todos sabiamos de quen era a responsabilidade, si. Pero no canto de ver como dimitía a ministra (ou que sei eu, polo menos o bedel do ministerio), o que fixemos foi asistir perplexos ao proceso polo que a vítima se convertía en culpable: a sanitaria mentira, dixo o consejero de sanidad aquél, pouco menos que conspirara para propagar o virus por todo o país… Matamos o can, e así acabamos a rabia.

Para ir esquecendo unha historia tan incómoda (incómoda para eles, claro), empezouse a falar dunha “contabilidade B” demostrada no Partido Popular. E mesmo dunha “C”, e dunha posible “D”… E, supoño que para compensar, xa non foi suficiente con que Pujol tivese o calcetín en Andorra. Non, polo visto Xavier Trias, o alcalde de Barcelona, tamén tiña cartos en Suíza. E Copito de Neve, e Cobi, e o ovo de Colón e até o xeneral Villaroel. Porque xa se sabe: todos os cataláns, todos nos queren roubar… (Menos mal que “esa cousa de Cataluña remata este domingo”, tal como esta mañá lle escoitei dicir a Celso Delgado, portavoz dos Populares galegos no Congreso. Así, así é como se constrúe un bo diálogo…).

Por aquilo de que non nos aburrísemos estoupou a Operación Púnica, a pompa da super-trama de corrupción en Madrid e Castela-León. Unha manchea de altos cargos, alcaldes e mesmo un presidente de Diputación enchampados coas mans na masa, todos dereitiños ao cárcere… E Esperanza Aguirre dicindo que “yo a esos señores ni los conozco”. Ela, ela!, que non se move un alfinete no PP de Madrid sen que ela dea o seu visto bo!

Pero non pasa nada, porque para cando a merda xa lles chega até as cellas, sae María Dolores de Cospedal falando dun paquete de medidas para loitar contra a corrupción. “Facemos todo o que podemos”, di… Pois está claro que non é suficiente, señora! E, se isto é todo o que poden facer, pois entón está claro que non están vostedes capacitados para o cargo que ocupan! Porque non damos unha, que, para máis inri, xusto ao día seguinte de afirmar isto, ceamos vendo como Jaume Matas, condenado en firme a nove meses de cárcere por tráfico de influencias, sae tan tranquilo pola porta da prisión aos tres meses, cun terceiro grao desaconsellado polo propio cárcere. Non pasa nada: os amigos no ministerio de Interior dixeron que así xa está ben… Pois home, como imaxe de compromiso co discurso anterior, como que moi ben non queda.

E entre tanto segue crecendo a intención de voto para Podemos. E que fan os demais? Asumir os seus erros? Non, nin moito menos. Para que imos admitir que o estamos facendo endiañadamente mal, cando o que podemos facer é botarlles merda enriba a eles. Cansa moito menos, e ademais todos sabemos que neste país é o que gusta… Así que si, chimpámonos a dicir a primeira imbecilidade que se nos pase pola cabeza. Porque os de Podemos son “populistas” nas súas propostas, dinlles… Arrecarallo! E logo non son os do Partido Popular os campións do populismo? Ou é que xa ninguén lembra aquela famosa portada de “El Mundo” con Mariano na porta dunha oficina do INEM???

801440_1

“Cuando yo gobierne -dicía o iluminado- bajará el paro”. Xusto! Xustiño iso! Por iso agora somos máis de catro millóns e medio de parados (4.526.804, para ser exacto, 79.154 persoas máis có mes anterior!). Ou que tal aqueloutra portada, igualmente gloriosa?

portadaelmundo

Isto era de outubro de 2011… E xa vedes como está a cousa. Alguén ten o valor de dicir que iso, todo iso, non é populismo?!

Pero tampouco hai problema, porque se por aí non se pode, pois atacámolos chamándolles “radicais”. Radicais os de Podemos? Vaia! Pois talvez… Pero nada comparado coa xente de Génova. Acaso os do PP non son aínda máis radicais?! Quero dicir, seica non é “radical” restrinxir o acceso á sanidade pública, a práctica eliminación das axudas á dependencia, as trabas á hora de acceder a unha ensinanza pública e de calidade, as limitacións do dereito á manifestación? E iso por non falar daqueloutra salavaxada, a súa pretendida reforma da Ley del Aborto… Vale, finalmente esa non a sacaron adiante, pero non por convicción, senón por medo ás perdas de votos. Que pasa, que todo isto a eles non lles parece “radical”?!

E aínda poderiamos seguir, tanto cara adiante como cara atrás. Poderiamos falar de Bárcenas, de Correa, de Camps, da alcaldesa de Alicante, da operación Gurtel, do caso Malaya, dos ERES, dos sindicatos, da Púnica, da Pantoja e, se me apuran, até de cómo carallo convertemos a Mario Vaquerizo en referente cultural! Pero non, para que. Agora o único que me vén á cabeza é unha pregunta. Todos os días, un detrás de outro, e sempre a mesma pregunta: non sei se os motivos que había enriba da mesa o 25 de setembro de 2012 eran suficientes ou non para rodear o Congreso. Supoño que si (sei que si). Pero se algo teño claro é que, fosen os que fosen entón, se daquela eran suficientes, hoxe están multiplicados por mil. Por que non facemos nada agora? Quero dicir, como é que aínda non estamos na rúa? Está todo o mundo igual de desanimado ca min? Todos senten o mesmo noxo, cansazo, fastío, desesperanza?

Con tanto caos…

V_for_Vendetta

Barcelona: un millón oitocentos mil catro gatos empregando a rúa como lingua

1410457240364

Se Jordi Pujol e mais todo o seu clan botaron un monte de anos defraudando a facenda pública que sexan xulgados e paguen polo que fixeron. Así de fácil. Unha vez aclarado este asunto, falemos tranquilamente do que verdadeiramente importa.

Porque por moito que así nolo queiran contar desde certos medios de comunicación, todos sabemos que en realidade as churras nada teñen que ver coas merinas. Sobre todo cando é unha churra a que defrauda e máis de un millón de merinas as que saen á rúa… Digo isto porque agora, hoxe que estou de regreso en Galiza, vexo con aburrimento que a máquina volveu facer o seu traballo. Outra vez…

Veredes, o pasado 11 de setembro eu estaba alí, en Barcelona. Non sei exactamente cantas persoas había, non puiden contalos a todos. Ao mellor non chegaban a ese millón oitocentas mil almas das que falaba a organización. Pero o que si vos podo garantir é que eran bastantes máis có medio millón do que falaba a Delegación del Gobierno (e, se me apurades, incluso me atrevería a xurar que eran uns cantos máis ca eses “catro gatos” dos que falaban nalgunha desas canles que se confunden no dial á dereita da teletenda e as botadoras de cartas…). Seino porque eu coñezo esas rúas, paso por elas con frecuencia. Vívoas, padezo incluso os seus atascos, a lenta confluencia da Diagonal ao seu paso polas obras de Glòries, o cambio de sentido ao chegar á Gran Vía para subir pola praza de touros cara a Diputació… Rúas que coñezo, que sei a que cheiran, que eu sinto xa case como se fosen miñas. Eu sei como son esas rúas, e podo garantirvos con total seguridade que o que alí había pasaba, moi de lonxe, do millón de persoas.

E eles tamén o saben…

Pero, malia todo, non foron poucos os medios de comunicación estatais os que deron conta dos números de maneira ben diferente… Así, e por citarvos un exemplo, o presentador das “Noticias” de Antena 3 resumía xa na súa edición da noite a cousa con pasmosa facilidade: “miles de separatistas catalanes salen a la calle para manifestarse a favor de la indepencia”. Ai ai ai… Veredes, é que o malo está en que nunha frase tan pequerrechiña xa nos colaron dúas mentiras grandes coma dous mundos… Para empezar, e como acabo de contarvos, por suposto que eran máis de “miles”. Señores de Antena 3, se me facilitan un enderezo fareilles chegar moi gustosamente un dvd cos mellores momentos de Barrio Sésamo, incluído o sketch en que Coco explica as diferencias entre “adiante e atrás”, “arriba e abaixo”, e “mil e un millón” (o de “dereita e esquerda” non o envío, que polo visto vostedes iso xa o teñen claro…).

Pero o máis grave non é iso, senón o que vén envelenado na segunda mentira: sexan un, dez, mil ou seis millóns, non eran “separatistas”. Non, basta xa de falacias. Por moi goloso que lles resulte o titular a todos estes “xornalistas”, esclavos dun Cuarto Poder cada vez máis feroz e militante, o millón longo de persoas que o outro día saíu á rúa non eran simplemente “independentistas”… Non, eran cidadáns, persoas que, pacificamente, reclamaban na rúa o seu dereito a votar. Un pobo pedindo que se lle permita expresarse de xeito tranquilo, en paz. E referirse a eles doutro xeito, sucumbir á facilidade de poñerlles unha etiqueta é, simplemente, unha falta de respecto.

Tal como a min mo explicaron na escola, o pobo que cre no feito de que a soberanía reside en si mesmo mediante a súa representación parlamentaria é un pobo que cre na Democracia; e os membros dese pobo, os cidadáns que defenden ante todo o acto da votación, o voto como forma de palabra, son “demócratas”. Veña, señores de “El País” “El Mundo, “ABC”, “La Raz..” (bueno, vostedes non, que xa son un caso perdido…), inténteno, que verán como non é tan difícil: “de-mó-cra-tas”… Non ter claros estes principios é faltarlle ao respecto a un país enteiro. Porque por moito que se empeñen en contarnos unha historia diferente, o que está pasando alá está moi claro: a xente sabe que a situación é incerta, que non conta con todas as garantías, e que son moitas as cousas que poden pasar… Si, é certo. Pero sobre o que non teñen ningunha dúbida é sobre o feito innegable de que ese país é seu, e que a soberanía reside en cada un deles, e que así o están dicindo, enviando unha mensaxe alta, clara e pacífica a España: déixanos decidir!!!

Ao tempo que isto sucedía en Barcelona, outro grupo de xente (imos ser xenerosos e dar por boas as cifras máis altas, as da organización, imaxinando que si, que eran unhas sete mil persoas…) manifestábase en Tarragona en contra do referendo, acto este que foi aproveitado por todos os medios españois, guiados polos discursos do Partido Popular e do Partido Socialista, para falar dun “país dividido”. “Artur Mas -dicía o “ABC”- utiliza a Diada para dividir Cataluña”. Non, que non nos enganen máis, porque nin era iso nin moito menos. Que haxa manifestacións diferentes non é síntoma de que nada estea dividido, máis ben todo o contrario: por moito que Rajoy pretenda gabar as virtudes dunha “maioría silenciosa que prefire quedar na casa no canto de saír a manifestarse nas rúas”, as concentracións de Barcelona e Tarragona (independentemente da amplísima e evidente diferencia numérica), non son máis que expresións dunha sociedade que non está dividida, senon que é diversa.

O que eu vin o pasado 11 de setembro foi a forma que ten a voz do Pobo. Falou alto e conclaridade. A famosa “V” non era a de “Victoria”, nin a de “Visca!”, nin a de “Vendetta” (como a algún tertuliano do tdt-party lle escoitei dicir…), nin tampouco a de “Vou por tabaco e agora veño…”. Non. A “V” era de “Votar”. A de “queremos votar”, a de “deixádenos votar”. E logo xa veremos o que sae. Pero o que toda esa xente está pedindo (ollo, que “toda esa xente” é case un de cada tres cataláns…) é que se lles deixe expresarse libremente nas urnas. Agora, pois, é o momento da política, a pelota está no seu tellado. A voz de toda esa xente non pode ser ignorada. Á democracia que lle dá as costas á voz dun Pobo pódeselle chamar moitas cousas, moitas, agás “democracia”. É o momento. Poderán contárnolo de moitas maneiras. Pero eu estaba alá.

Rajoy, esa cousa tan rara de “Sotomayor”, e o castelo de Monterrei

mariano-rajoy-boca-abierta1

Anda estes días o patio revolto por algo que dixo o pasado domingo o presidente do goberno, o camarada Rajoy (Rajoy, por se non o sabedes, é o señor este que aparece na foto aquí arriba, este con cara de listo, que cada vez que abre a boca sube o pan, a comida en xeral, o prezo do petróleo, o IVE e todas esas cousas que “xamais se tocarían”, chuches incluidos…). Ben, para sermos exactos, en realidade o problema non está no que dixo senón, máis ben, non que non dixo… Resulta que estivo falando o outro día ao pé do castelo de Soutomaior e, polo visto, en todo o tempo que durou o seu discurso, en ningún momento pronunciou correctamente o nome do lugar: Soutomaior, Mariano, Soutomaior.

Moito teño escoitado falar estes días sobre a qué se deberá esta teima por parte do presidente en negarse frontalmente ao emprego do galego, nin tan sequera nas súas máis mínimas expresións. Así, por exemplo, escoitei argumentos a favor e (a maioría) en contra da súa conveniencia, sobre todo tendo en conta que se trataba dun discurso retransmitido a todo o estado (claro, claro…, igual resulta que en Murcia perden o fío do argumento presidencial porque en determinado momento o señor Rajoy di Soutomaior… “¡¿Soutomaior?! Oh, cielos, Antonia, ¿qué ha sido ese sonido, esa locución extraña que todavía retumba en mis orejas?” “¡No lo sé, no lo sé, Antonio, pero por si acaso coge a los niños, haz las maletas, pongámonos a cubierto!”). Mágoa que os xornalistas que cubrían a noticia non estivesen informados de tamaño risco, xa que eles en tooodo momento se referiron ao lugar como “Soutomaior”. Tamén puiden ler a quen empezaba xustificando a escolla do presidente dicindo que “Si no ultiliza el gallego es porque no lo necesita”. Bueno, podería ser… O malo foi o pouco que o autor de semellante declaración tardou en empezar a referirse a todos os que non pensasen coma el co termo “talibanciños”, e aí comprendín que, outra vez, me equivocara de dirección: no canto das páxinas de información, fora dar outra vez coa sección de humor… Houbo mesmo quen se planteou as opcións dunha posible influenza negativa por parte da Merkel, de algún tipo de trauma infantil ou mesmo do primeiro caso mundial de alerxia idiomática!

Non, nada diso… Se queredes que vos diga a verdade, aquí o único que está ocorrendo é algo moooito máis sinxelo: o presidente do goberno é un ignorante. IG-NO-RAN-TE.

Nada de “Sotomayores”, nin por moito que leves todo o verán en “Sangenjo” e teñas unha prima en “Rianjo”: o nome correcto do castelo de Pedro Madruga é Soutomaior, como non hai máis que Sanxenxo, Rianxo, ou Camariñas (las “camaritas” te son otra cosa, muñeco…). E non porque o diga eu, que son moi guapo. Non: a cousa ten máis que ver con cumprir a lei, cousa que, se ben sempre é de agradecer, nun presidente do goberno queda especialmente bonito. En concreto, a “lei” da que falo vén sendo a Lei de Normalización Lingüística, vixente no noso país desde que no ano 1983 o Parlamento Galego a aprobara por unanimidade, e que, no seu artículo 10 establece con total claridade que “os topónimos de Galicia terán como única forma oficial a galega”. E, se non o entendes, unha de dúas, ou é que non o queres entender, ou é que volviches poñer as lentillas do revés.
-A dereita no ollo esquerdo?
-Non, Mariano: co de dentro para fóra.

O problema está en que, como vos dicía, Mariano “ignora” a lei (bueno, tanto é así que, de feito, cando a lei se votou en pleno parlamentario, alá por aquel 1983, o noso amigo Mariano, por aquel entón un prometedor parlamentario de Alianza Popular, nin sequera apareceu polo Parlamento para votala, segundo se pode comprobar no Diario de Sesións). Para que tomar o esforzo de coñecer, acatar e facer cumprir unha lei, cando tamén podemos ignorala, convertela nun puro e fumala? Á fin e ao cabo xa o dixo o propio Mariano, “it’s very complicated todo esto…”

E “o problema” segue en que, tirando por ese mesmo camiño, acaba indo detrás toda a nosa Cultura… Deixemos por un momento Soutomaior, e cambiemos de castelo:

Non sei se vós estaredes ao tanto, pero mentres nós seguimos aquí, botándonos as mans á cabeza porque o presidente do goberno é un pedazo de ignorante que non sabe qué facer coa súa propia cultura, o da Xunta tampouco lle queda atrás, e tamén ten os seus propios plans, a cada cal máis atroz, sobre “como acabar dunha vez por todas coa nosa cultura”, que diría Woody Allen. Así, mentres Soutomaior cae de vergoña, uns centos de kilómetros máis ao leste, en Verín, temos outro problema tamén ben grave…

O castelo de Monterrei debería ser un lugar inviolable, xa só polo que á historia das nosas letras se refire. Non en balde, foi aí onde, no ano 1494 viu a luz o primeiro libro impreso en Galiza. Tratábase do Missale Auriense, tamén coñecido como o Misal de Monterrei. E con todo, hoxe o carácter cultural e (o que é aínda máis grave) público do castelo está en serio perigo: existe un proxecto avanzado que conta co beneplácito da Xunta para converter o castelo nun hotel de luxo. Un hotel de luxo! Tremendo disparate, máis cando a escasos cinco centos metros do propio castelo xa existe un fantástico Parador de Turismo que entre outras peculiaridades, ten a de permanecer pechado varios meses ao ano… por falta de clientes!

Tal como a plataforma cidadá creada para loitar pola defensa do castelo explica no seu fantástico blog, o castelo, o maior simbolo cultural e patrimonial da comarca, unha herdanza común para o seu disfrute público e o acceso á cultura de tódolos cidadáns, é un Monumento Nacional con categoría de Ben de Interese Cultural, pertencente ao Estado e cedido á Xunta de Galicia, cunhas condicións de uso culturais, nas que non se permite o uso hoteleiro.

Esta xente da Plataforma en Defensa do Castelo de Monterrei está loitando nada máis polo que en realidade é seu… O castelo perténcelle ao Estado, ou, o que é o mesmo, o castelo de Monterrei é noso, do pobo, non de ningunha empresa hoteleira. O castelo, como a nosa Cultura é noso, nosa, do pobo. E, mentres non comprendamos este tipo de cuestións, mentres sigamos na teima de mirar para outro lado, de nada valerá todo canto lle queramos berrar a un ignorante coma Rajoy porque, lamentablemente, nós non estaremos demostrando outra cousa senón ser tan ignorante coma el.

Defendamos a nosa Cultura, loitemos polo noso patrominio. Digamos Soutomaior, fagámonos fortes no castelo de Monterrei. Ou, para que tamén nos entenda o presidente, “Monterrey”.

DSC0697lo

A nosa mala educación

y1p5WgLr91qoNlvenoCmOF4nU1qqUxn7YKr9fC6xzkp8W3nCzo6JU3531OnZqdqObTO

Anda estes días o Ministro do Interior (xa saben, o señor este para o que manifestarse nas rúas é algo máis ben tirando a sospeitoso) explicándovos ás mulleres o que tedes que facer para previr as violacións que con toda seguridade ides sufrir. Porque claro, como vós sodes mulleres e nós hombres… Leo con curiosidade as súas recomendacións, nove puntos a cada cal máis delirante, e non podo menos que sentir mágoa. Mágoa de ver como a curiosidade se converte, inevitablemente, en estupor. Mágoa ao ler entre liñas cal é a mentalidade dominante baixo este discurso. Mágoa ao comprobar que quen redacta semellante burrada está considerando que en realidade as mulleres son vítimas, si, pero vítimas en tanto que provocadoras do que lles pase despois.

E é que os famosos “consellos” do ministro veñen sendo inspiradísimos salmos como, por exemplo, “no pasee por descampados ni calles solitarias, ni sola ni acompañada“. Chámame a atención este matiz… Que quere dicir, señor ministro? Que, xa metidos en faena, a un violador o mesmo lle dá unha que dúas, oito que oitenta? Ou intenta insinuar vostede, moi pola contra, que incluso os propios amigos das mulleres en cuestión tamén poden acabar converténdose en perigosos violadores? Se é que xa o dicían a miña nai e mais o director Manuel Gómez Pereira, “Todos los hombres sois iguales”!

Outra: “evite permanecer de noche en un vehículo estacionado en descampados, parques o extrarradios”. Normal! Se eu mesmo, cada vez que vou dando un paseo coa miña cadela e vexo unha moza nun coche penso no único en que un home pode pensar en semellante situación. Que vai facer unha muller nun coche de noite senón buscar que a violen!

Vamos, que mellor que quededes na casa, e a poder ser coa pata quebrada, que así evitades tentacións de relacionarvos coa xente mala (ou sexa, toda a que teña a desgraza de entrar en contacto coas vosas provocacions, luciferíxenos súcubos…). Ah, pero iso si: se falamos de tervos na casa, mellor no buzón non poñades o voso nome (“Si vive usted sola, no ponga su nombre de pila en el buzón, sólo la inicial”), que se non xa imos saber os homes onde ir violarvos. Ah, e en casiña mellor amarradas á cama, coa pata quebrada e as cortinas pechadas (“Eche las cortinas para evitar miradas indiscretas”), non vaia ser que vaiades poñervos o camisón xusto cando nós esteamos exercendo o noso dereito a espiarvos, a ver se nos ides poñer burros e logo non nos deixades máis remedio que ir violarvos… Que tedes unhas boas vistas na vosa casa e sodes do tipo de xente que gusta de disfrutar do seu? Pois telo pensado antes, carallo! Querer estar nas vosas casas coas fiestras abertas, se é que sodes unhas caprichosas… Que será o próximo, pretender ir con minisaia por aí? Habráse visto…

O ministro faino porque si, porque é boa xente e preocúpase por vós. E sen embargo, con todo, vese que as mulleres non estades pola labor, que non queredes facer caso do que se vos di. Ademais de caprichosas sodes desconsideradas cos desvelos do ministro, e vós seguides empecinadas na cousa de seguir provocando que vos violen, que vos peguen, que vos maltraten. As mulleres seguides empeñadas en morrer… Está sendo un verán triste, terrible, en Galiza. Mónica L., Sonia F. D., Barro, Chantada… Que vai ter que facer o ministro con vós, eh?

Ou que esperabades que fixesen, se non? Seica había outra opción? Bueno, agarda, non o sei, talvez si… Talvez no canto de “aprenderlles” ás mulleres a non ir provocando por aí, deixando caer a idea de que o maltrato, a violación, a morte é en realidade unha consecuencia derivada do seu propio comportamento, quizais, señor ministro, podería facer vostede outra cousa: quizais puidesen xuntarse vostede e mais o ministro de Educación e cambiar a dirección das súas ensinanzas. No canto de educar ás mulleres, talvez non for mala opción “re-educar” aos homes, e, por ende, a toda a sociedade en xeral: re-educarnos a todos na idea de que unha muller non é un animal violable; re-educarnos a todos na idea de que o maltrato non é unha opción. Re-educarnos a todos na verdade innegable de que non se mata. Nin unha muller nin ninguén.

Claro que, de todos modos, en realidade eu tampouco son ninguén para dicir ou pensar este tipo de cousas, que á fin e ao cabo, señor ministro, eu non son máis que un home: que carallo fago eu dicindo estas cousas cando debería estar pensando en violar a miña veciña, que acaba de baixar ela soa a poñer o seu nome no buzón deixando as cortinas abertas?

O home dá medo

precio-guerra-anega-semillas-futuro_EDIIMA20140729_0852_13

Simplificando moito as cousas, Dióxenes “O Cínico” de Sinope foi un filósofo coñecido por dúas cuestións: polas súas reflexións sobre a moral humana, e porque, prevendo moitos séculos antes de que acontecese todo o cacao da burbulla inmobiliaria, el escolleu vivir na rúa dentro dun cántaro enorme. “A ver se teñen pelotas para vir desaloxarme dun bocoi!”, escoitábaselle dicir de cando en vez. Na súa época ateniense comezou a cuestionarse o que el chamaba “a falsa moeda da moralidade”, remarcando o feito de que os homes non se preocupaban en absoluto polo que estaba mal realmente, senón por aquilo que convencionalmente estaba mal. Ou sexa, polo que non quedaba “bonito” en sociedade. Tal era o desencanto de Dióxenes coa humanidade (recordade que estamos falando do home que cun farol aceso a plena luz do día camiñaba entre a multitude berrando “busco un home, un só home que sexa honesto!”), que non foi nin Hitler, nin Lord Byron, nin Carlomagno, senón el, Dióxenes, quen dixo aquilo tan famoso de canto máis coñezo os homes, máis quero ao meu can. E iso que “O Cínico” de Sinope viviu alá polo século IV antes de Cristo. Se chega a facelo nos nosos días, Dióxenes non só tería adorado ao seu can, senón que mesmo lle tería dado bicos con lingua, pedido matrimonio, e incluso lle tería posto un cántaro de ouro en plena Gran Vía. Claro que o can, que de seguro tiña que ser listo como un allo (por ser can filósofo, pero, sobre todo, por ser can), tería mandado a Dióxenes e mais ás súas pretensións ao carallo. “Eu casado cun representante da raza humana? -pensaría o animal-. Non, grazas!”. Xa sabedes, El nunca o faría

Porque os homes, a humanidade en xeral, damos medo. Moito medo. As máis das veces dámolo polas atrocidades que cometemos, e aínda que exemplos témolos a moreas ao longo da historia, se alguén tén algunha dúbida a este respecto hoxe non precisa máis que botarlle unha ollada ás últimas páxinas no dietario de Benjamin Netanyahu:

Querido Diario:
Onte bombardeamos outra escola da ONU, a cuarta xa. A verdade é que sigo rindo moito cando penso que ademais do que lles estou facendo aos terroristas de Gaza agora tamén podo atacar tranquilamente os centros das Nacións Unidas, que ninguén vai dicirme nada. Pois mira, mellor para min… Estou moi contento, porque nesta ocasión conseguín acabar con vinte palestinos (¡20!), dos cales trinta eran perigosos terroristas. E non penses, querido Diario, que foi cousa fácil, porque case todos ían disfrazados de civiles: un deles incluso ía disfrazado de médico, e outro mesmo conseguira meterse no disfraz dun bebé; e iso por non contar a cantidade de nenos-terroristas que alí había metidos. Pero a min non me enganan, que para algo son o máis listo a este lado do río Tigris…

Pero outras veces, non poucas, damos aínda máis medo ao pensar no tontos, no rematadamente tontísimos do carallo que se nos debe de ver desde o espazo exterior. Ou desde o sofá da nosa casa. Porque non facemos nada. Dá igual o que pase: por moi terrible que sexa nós non facemos nada. E máis alá da dor, da rabia e mais da impotencia que produce ler as últimas novas onde (ladinamente) se nos dá conta das barbaridades que Israel segue cometendo con total impunidade contra o pobo palestino, eu non podo evitar imaxinar o diálogo entre dous inspectores das Nacións Unidas, sentados na escuridade dunha parada de autobús, escoitando na distancia o son atroz dos bombardeos sobre Gaza, as explosións no medio da noite negra, tan só alumeados eles dous polas columnas de fogo ao lonxe, a aldea en chamas. Dous inspectores cuxos nomes sexan, por exemplo, Estragón e Vladimir…

Estragón: (ollando para a aldea) Escoitaches ese ruido?
Vladimir: Que ruido?
Estragón: Non o sei, algo así coma explosións.
Vladimir: Si. (mirando para outro lado) Creo que son tronos. Igual é que hai tormenta…
Estragón: Ao mellor é o teu estómago. Fai un ruido semellante sempre que tés fame.
Vladimir: Se fose iso eu saberíao.
Estragón: Pero eu non. Vladimir, recórdame por que estamos aquí.
Vladimir: Porque a nosa escola saíu polos aires.
Estragón: Ouh, pero iso é terrible!
Vladimir: Si. Terrible.
Estragón: E había alguén dentro?
Vladimir: Si. Varios nenos.
(Silencio)
Estragón: Iso é definitivamente terrible. (silencio) Non o é?
Vladimir: Si. (silencio) Creo que si.
Estragón: E que imos facer?
Vladimir: Agardar.
Estragón: Claro, claro. Cando veña Godot el arranxarao todo.
Vladimir: Por suposto. Cando veña Godot.

O malo é que a estas alturas do conflito todos sabemos xa que nesta ocasión Godot tampouco vai aparecer. E nós imos seguir aquí, sentados nos nosos sofás de auténtico escai de importación, igual de rabiosos, igual de tristes, igual de frustrados que onte. E, probablemente, incluso igual de impotentes. Foi Martin Luther King quen dixo aquilo de que cando desde o futuro reflexionemos sobre o noso tempo, non serán as atrocidades cometidas polos malfeitores o que nos pareza máis grave, senón o escandaloso silencio dos homes de ben. Oxalá estas liñas servisen para algo, talvez unha pequena escaramuza. Non sei, quizais un berro no medio da escuridade…

Feliz Día da Patria do Quinto Carallo

11560

25 de xullo, un ano máis (ou un ano menos, segundo se mire…). A Xunta concedeulle onte as Medallas de Ouro de Galicia ás vítimas do tren. Xa todos sabemos que tren. E, xa postos, meteron no mesmo paquete tanto os voluntarios coma os profesionais que colaboraron no rescate de toda aquela xente. E mira ti que había opcións para festexar -malia ir o ouro galego este tan devaluado dun tempo a esta parte-, pero non… O meu primo debeu de pensar que así a foto aínda había quedar xeitosa: un filtro de emoción, unha capa de sutil lacrimoxeo, moitas cámaras e moitos bombos, e listo, outra desas “peculiares” postais que tan ben lles quedan aos fotógrafos da Insta-xunta. Unha idea xenial, primo! O malo foi que, a pesar do boa que parecía a idea do amigo Alberto, vai e quédalle movida a foto. Cagüen…

Estaba o problema nun grupo un pouco máis revoltoso, uns que abaixo, na rúa, non paraban de moverse, protestando e todo iso… Disque a xente o que quere non son medallas, senón verdades. Disque as vítimas o que demandan é saber que merda foi o que realmente ocorreu. E disque a xente o único que quere é que o goberno se deixe de tanto ouro e tanta gaita e desbloquee dunha puñetera vez esoutras vías, as que ao longo de todo este ano estiveron bloquando sistematicamente a posibilidade de establecer unha comisión de investigación que bote luz sobre as verdadeiras causas e responsabilidades do accidente. Iso, e non chapas que levar ao pescozo, é o que a sociedade demanda. A berros. Na rúa. De verdade.

Entre tanto nós seguimos aquí, escoitando a música das gaitas, vendo como -para compensar- pasamos de tratar ao maquinista de “vilán” a pouco menos que heroe (dásenos moi ben isto de perder os papeis) e, por se alguén xa non o lembra, aínda sen os sistemas de seguridade que naquel momento se revelaron tan importantes pola súa ausencia. Alguén lembra aínda as siglas ERTMS? Moito nolas fixeron repetir entón, explicándonos que ese era o sistema necesario, o verdadeiramente eficaz ante este tipo de problemas… Por se alguén tén interese en saber como está a cousa, seica hoxe ese sistema tan necesario (e tan prometido) segue sen estar instalado. Pero tranquilos, non saquedes as antorchas e as forcas á rúa aínda, que parece ser que o van instalar. Tan pronto como rematen as obras. Alá polo 2018. Entre tanto, se vedes que o voso tren colle moita velocidade, podedes seguir freando cos dentes…

Feijoo, primo, mira unha cousiña: métete as medallas por onde che collan, que con ese tema ti e mais os teus tedes outros traballos moito máis importantes que facer. Como deixar de poñer trabas e axudar, dunha vez por todas, a esclarecer a verdade. E, mentres non o facedes, mellor que sigades adicándovos a esoutros asuntos moito máis preocupantes. Como poñer en marcha eses plans vosos para reforzar a presenza do castelán no ensino rural. Non vaia ser que sexa verdade iso que lestes nas entrañas dun mexilón, e a lingua de Cervantes estea en auténtico risco de extinción en Coristanco, Camariñas e Corcubión. Porque hai que ver, que malos que somos os galegos, carallo de xente…

En nome de que?

niña-muerta-gaza

Gustaríame que alguén me explicase por que tivo que morrer esta cativa. En nome de que? Era unha terrorista? Puña en perigo o noso way of life? Planeaba acabar ela soa con todo o sistema occidental? Como podería facelo? Acaso ía por aí dicindo que o Bar Mitzvah era un local de copas? Seica apuntaba a lista da compra en páxinas arrincadas da Torá? Será que tivo ela algo que ver co holocausto nazi?

Nalgún lugar da franxa de Gaza dous nenos xogan no peirao do porto. O exército israelí dispara contra eles. Botan a correr, e conseguen escapar da primeira ráfaga. Pero non da segunda. Os soldados non dubidan en matalos sen piedade. Por que? Só estaban xogando… Seica esa tamén é unha actividade terrorista? Disque si… E debe de ser, porque xogar sempre é fantasear. Xogar é ilusión, esperanza, talvez incluso soñar co futuro, quen sabe se non incluso o soño dun futuro mellor. Os cativos que xogaban no porto de Gaza eran activistas da ilusión, e todo o mundo sabe que eses son os elementos máis perigosos. As súas mortes eran inevitables.

Logo doutro de día de xaxún, unha familia palestina reúnese por fin en casa para a cea. Estamos a menos dunha semana para a fin do Ramadán. Son once á mesa, sete deles cativos. A comida sérvea mamá, e o postre o exército israelí: sen tempo para comprender tan sequera o que está pasando, un mísil acaba brutalmente con todos eles. Unha explosión atroz de lume e odio acaba de raíz cunha familia enteira. E serían todos terroristas de Hamás? Non o sei, señora. Eu o único que sei é que de todo ese sangue derramado boa parte saiu dos corpos de sete cativos, sete nenas e nenos que dubido moito que lle tivesen feito mal a ninguén…

E aínda que aquí máis nada falo de dez rapaces, en realidade son xa máis de 150 os cativos asasinados desde que herr Netanyahu comezara a ofensiva “Marxe protectora”. Cento cincuenta, mentres nós seguimos aquí, sen facer nada, coas nosas mans enchoupadas no sangue de todos eses nenos e nenas que de nada tiñan culpa.

Cando en Desmontando a Harry lle preguntaban ao personaxe encarnado Woody Allen se o Holocausto non lle dicía nada, el respondía que si, que por suposto. “De feito -engadía-, o que máis me preocupa sobre ese tema é que todo o mundo sabe que as grandes marcas sempre están para seren superadas!”. Claro que si… Vese que Israel non quere ser menos que os nazis, que ben tivo de quen aprender, e agora está disposta a seguir avanzando por ese mesmo camiño. Non aprendemos nada, nunca, moito menos dos nosos propios erros. Que noxo de mundo este, sempre tan desmemoriado…

Entre tanto, aquí seguimos nós, con estes medios de comunicación de merda botándose as mans á cabeza polos 27 soldados israelíes abatidos polos terroristas de Hamás desde o inicio da ofensiva. Ben é verdade que os palestinos mortos (a inmensa maioría civiles) son xa máis de seiscentos, e 3600 os feridos, pero vaia… E como vamos facer nada, se a nova chega no mesmo paquete que a historia esta de Cataluña Bank? Disculpen vostedes, señores de Gaza, pero é que estamos botando contas, e acabamos de descubrir que levamos metidos máis de 25000 millóns en rescatar a banca… E claro, agora estamos tentando encaixar isto con aqueloutro discurso, o de que o problema para non dar saído da crise son as becas, os comedores escolares, os subsidios de desempleo e todo iso que, en definitiva, nos levou a vivir por riba das nosas posibilidades. Claro que si.

De quen ía ser a culpa, se non desa nena morta e mais de todos nós? Merda de mundo…

Os nenos morren ben

No quinto día da ofensiva “Marxe protectora” fálase xa de 118 mortos e máis de novecentos feridos nas rúas de Gaza. Cando o censo mortuorio ía polos 76 falecidos contábasenos que 15 deses corpos eran de nenos, polo que é de supor que a estas alturas serán xa bastantes máis os cativos asasinados polo exército israelí. A estas alturas…

… A estas alturas, estamos falando dunha suma terrible que, entre mortos e feridos, enumera máis dun milleiro de persoas, moi maioritariamente civiles. Disque o exército israelí anda á caza de terribles terroristas… E andará, pero iso que carga o home da foto nos seus brazos non é terrorista ningún, senón un neno morto. O mesmo dá en Gaza que en Plutón. É un neno morto…

… A estas alturas, o exército de Benjamin Netanyahu fachendea sen disimulo ningún de que en tan só cinco días leva destruido xa moito máis que na operación “Pilar defensivo”, aqueles sete días terribles do novembro de 2012 que acabaron coa vida de 170 persoas e deixaron máis de 1300 feridos.

… A estas alturas, os nosos medios de comunicación seguen falando de “diálogo de misiles”, como se isto for cousa de dous, cando en realidade está máis que claro en que consiste o reparto de papeis: eu disparo, e ti morres. Por iso se chaman así, medios de comunicación, porque de todo informan a medias segundo aos seus donos lles conveña, e sempre sen ningún tipo de vergoña.

… A estas alturas, nas nosas máis baixas horas, son xa demasiados os nenos mortos en Gaza. Son “demasiados” porque máis de “ningún” xa son moitísimos, en realidade… “Pero que queren que lle faga eu -dirá o tal Benjamín-, eh? Todo o mundo sabe que en realidade a culpa é deles! Quen lles manda meterse aí? Esa teima que teñen os nenos con aterrorizarse, con ter medo do lume, das bombas. Porque os nenos son así, xa se sabe: ven morrer os seus pais, contemplan como a súa irmá reventa en pedazos, como os seus membros saen voando de repente polo aire, e entón saen correndo de calquera xeito, berrando, chorando sen orde nin concerto. Os cativos non se organizan ben, é imposible saber cales son as súas verdadeiras intencións cando veñen correndo contra os nosos mísiles. E ademais teñen esas pernas tan pequenas… Non dan corrido como deus manda. Nenos, cousa blanda, carne mol, bágoas e sangue. Os nenos morren ben en Gaza”. Claro que si, señor Primer Ministro…

E o triste é que en realidade, a estas horas nós xa non lembramos nada. Non lembramos ese milleiro de homes e mulleres -seica todos potenciais terroristas, nenos incluidos-. Non lembramos as caras dos mortos que saen polo telexornal. Non lembramos que Tel Aviv está a pouco máis de catro horas en avión das nosas casas, e que mesmo podemos chegar en asento lo-cost, coa nosa bolsa de turista occidental como equipaxe de man. Non lembramos que no tempo que leva ler estas liñas de merda probablemente teña sido un ou quizais incluso dous máis os nenos asasinados.

E logo, como imos lembrar todo iso? Se estamos cos Mundiais de Brasil… Como imos pensar en enviar os cascos azuis, se esta fin de semana é a final? Alemania-Arxentina, case nada! Seica non chega con que nos escandalicemos coas novas que saen pola tele á hora da comida? Home, si: poderiamos facer un esforzo, e tentar vislumbrar a terrible perversión oculta nos plans de Netanyahu, a verdadeira intención que se agocha baixo esta ofensiva (alguén dixo algo sobre acabar co posible proceso de reunificación palestino?). Poderiamos mesmo introducir a palabra XENOCIDIO nas nosas sobremesas, e intentar comprender a seriedade de cada unha das súas letras, a traxedia do que estamos vivindo. Poderiamos tentar comprendelo, pero… Xa temos toda a nosa capacidade hipotecada na comprensión do “fóra de xogo”. Tampouco é tan sinxelo…