Facer camiño

B-JWuiDIIAAFKq_.jpg-large

Grazas á xenerosidade do meu bo amigo Pedro Iturburua, tiven a oportunidade de participar onte nos “Encontros en negro” organizados polo Torrente Ballester de Pontevedra. Alí estaba, acompañando a outros dous escritores, grandes, como son Dolores Redondo e Domingo Villar. Non direi nada sobre eles como autores porque, honestamente, a estas alturas non creo que sexa necesario… Como xa imaxinaredes polo título do encontro, o asunto ía de conversar sobre a novela negra e as súas cousas. E non pensedes que eu as tiña todas comigo: como xa sabedes os que máis ou menos ides seguíndome, eu (que xa me dá pudor incluso recoñecerme como escritor) non acabo de ver moi claro iso de etiquetarnos nin a min ni ao meu traballo como “negros”. Que traballo coma un negro para que ás veces me poñan verde? Si. Que me encanta poñerme morado de gominolas e de cando en vez me meto nalgún marrón? Pois tamén. Pero, de aí a dicir que eu son un autor de novela negra… Por moito que se empeñe o señor Planeta en aseverar tal cousa, o certo é que non, nin moito menos.

Por fortuna, a cousa tampouco tirou por aí, e ao final (bueno, xa ao principio, en realidade, para que enganarnos…) a cousa acabou tirando por outros derroteiros, bastante máis lonxe do canónico e bastante máis preto das gargalladas. Así, por exemplo, conseguimos establecer os nosos métodos favoritos: Dolores aclarou que ela é de matar coas mans, “a coitelo” (se ben advertindo dos moitos riscos delatores que tal método ten: onde estea un bo coitelo de monte que se quiten os de matar o porco); Domingo explicounos que para el o mellor xeito é chimpando a túa vítima barranco abaixo, en plan “uy, se me cayó!”. E eu deixei claro que o meu é matar de risa, que ademais aínda non vén tipificado no código penal. Ao final deixámolo en táboas, repartindo (lanzando, mellor dito) rodillos de cociña para todos. E todos o pasamos moi ben. Porque en realidade diso era do que vos quería falar…

11001875_10203541067948411_5927946224659492646_n

O bo de onte foi que, malia os meus temores iniciais, a xornada acabou convertida nun verdadeiro “encontro”, unha xuntanza de amigos. Amigos vellos e amigos novos… Aí estabamos, como vos dicía, Marta e mais eu, os dous na compaña de Pedro Iturburua, na organización do acto, e mais Ramón Rozas, non sei se moderando a charla, ou máis ben tentando poñer orde entre tanta e tanta gargallada… Desde Vigo viñeron tamén Bragado e Celia, que ademais traían con eles a Moncho Nicolás (quen, á súa vez, tamén traía consigo a boa nova dunha nova novela!), e no hall do instituto atopámonos con Xaime Corral, un libreiro coma poucos. E, home, falando de libreiros excepcionais ao tempo que amigos, aí estaban tamén Mercedes Corbillón e mais Xacobe, de Cronopios. E con eles apareceu tamén Susana Pedreira co seu mozo. E Anxos Rial, e Fernando Fernández, de Galaxia, e… Bueno, claro: e Dolores e mais Domingo. Foi bonito, foi, compartir a xornada con eles…

A foto da biblioteca

Unha das cousas fantásticas que ten este traballo é a cantidade de xente que vas coñecendo polo camiño. Foi este un día tamén de apertar moitas mans novas que, de seguro, volverán en calquera momento, xa convertidas en amigas. Pero a xornada de onte tivo algo de especial, algo… de vernos todos, contentos, sorrintes, nunha volta inesperada do camiño. Pouco e pouco, as letras van tecendo esta pequena gran familia de sorrisos, de inquedanzas, de boa xente. Queredes saber de que vos falo? Botádelle un ollo a esta foto:

10431503_10152779988474685_7092491772245720819_n

Disto, disto se trata.

2 reflexións sobre “Facer camiño

  1. Pois a min quédame unha gran “envexa negra” de non poder estar aló. E o peor é que hoxe tampouco vou poder escoitar a Dolores na Coruña. Saúdos a tod@s.

    • Pois é unha mágoa, Emilio, porque a verdade é que tanto ela como Domingo teñen unha conversa máis que moi interesante (especialmente se estás pensando en matar alguén e non te dás decidido por ningún método… 😉 ). Unha aperta!

Os comentarios están pechados.