De corazóns e coitelos

Mirade que cousa máis chula:

20141120_190205

Isto que aquí vos traio hoxe é Corazóns e coitelos, o libro que veñen de publicar os alumnos do IES Torrente Ballester de Pontevedra cos relatos premiados nos tres certames literarios (si, tres) que o seu centro organiza. Caio eu no medio de toda esta historia porque co gallo das Letras Galegas do ano pasado tiveron a ben convidarme a “participar” nun deses certames, se ben dun xeito digámoslle particular… Ademais de ser agora o prologuista deste libro.

A nova está en que por fin saíu á rúa, e a semana pasada fun convidado á súa presentación. Foi na Boa Vila, na súa Casa das Campás, e alí tiven a fortuna de ver que hai xente nova, que vén dándolle duro e con ganas a esta cousa de seguir labrando a letra do país e que, sobre todo, paga a pena apostar por eles. Rematado o acto, os rapaces pedíronme que eu lles asinase os seus exemplares, e eu dixen que si, claro. Se ben esta vez… Non, esta vez non as tiña todas comigo… Non estaba seguro de estar a facer o correcto, pois eu nada máis son o prologuista deste libro, e todo o mundo sabe que quen adica os exemplares é o autor. Ou non?

20141120_190325

Así pois, e grazas ao incansable traballo de Pedro Iturburua, mestre e bibliotecario do centro, esta fin de semana as rapazas e rapaces do Torrente Ballester fixéronme chegar (dentro dunha caixa que, teño que dicilo, era absolutamente toooodo glamour…) un exemplar adicado por case todos @s autores dos relatos. Pero moito ollo co piollo!, que, para que vexades, os meus novos compañeiros de gremio non só me regalaron adicatorias… Non, nin moito menos! Eles xa se ven tan fortes que mesmo se atreven a darme xa incluso algún que outro consello, máis agora que se decatan de que xa vou aproximándome a esa cousa tan rara que lle din “madurez” (cagüenfrxsgrmflxs…)

20141120_190246

Claro que si, amigos, dicide que si! Vaian, pois, os meus máis sinceros parabéns aos meus novos compañeiros de oficio: Iria Tarrío Pazos, Elia Pedrosa Vidal, Ainhoa Vázquez, Frikermarian Mendoza Míguez, Marcos Pesqueira García, Paloma e Aldara Otero López, Yolanda García Ferradás, Tania Broullón Pastoriza, Gabriel e Héctor Gestido Hervés, Daniel Mora Felix, Julien Fabrice Courcier Cortegoso (autor adermais, por certo, da fermosísima cuberta do libro), Cristina Rodríguez González, Sara Vidal García, Cintia Cabada Malvar, e María Telleira Seoane. Sei que (para a maioría de vós) esta é a vosa primeira obra publicada. Ogallá nada máis sexa a primeira dunha longa, fecunda, lista. E que vos traia tanta e tanta sorte como a min o meu querido Os fillos do mar.

Déixovos aquí, quizais para xustificar tanto agarimo, copia do prólogo que lles escribín. Espero sexa do voso agrado!

Dúas persoas falan entre si. Unha vai e dille á outra…

Moito levo teimado ultimamente na idea de que a Literatura, cando é boa, é diálogo. Non sei, ao mellor tamén estou equivocado nisto (como en case todo na vida, que niso tamén son todo un campión…), pero se vos digo a verdade, eu non creo nada na historia esa do escritor en soidade, traballando en singular na illa que o seu universo é… E non creo porque non é bo: os escritores non somos seres vidos desde Plutón, non viaxamos en nave espacial, nin imos por aí levitando a medio metro do chan. E non creo, sobre todo, porque non é verdade: a Literatura é diálogo ou non é.
É diálogo porque, á fin e ao cabo (e por moito que non o queira recoñecer), iso é o que agarda do seu público o escritor, nervioso, impaciente polo veredicto ante a súa nova obra. É diálogo porque iso é o que unha moza fai ao publicar un comentario en twitter sobre o último libro que leu. É diálogo porque iso é o que demanda un rapaz cando ergue a man cunha pregunta nos beizos o día que o escritor vén dar unha charla ao instituto. É diálogo porque neste xogo que a literatura é hai, como diría Groucho, “dúas partes contratantes”, ambas con voz e voto, desde onde todos falamos e todos escoitamos. E, o que o fai máis interesante aínda, é diálogo porque os papeis de cada un pódense intercambiar en calquera momento.
Xa non existen eses roles herméticos, aquelas cousas de “eu son o escritor, e vós, pobres mortais, os meus lectores”. Non, todo iso quedou atrás, e hoxe os papeis poden cambiarse case sen que nos decatemos… Porque en calquera momento un escritor pode estimular a creación por parte dun dos seus lectores. En calquera momento un rapaz pode sentirse atraido pola idea de participar nun certame literario. En calquera momento un lector pode pedirlle consello a un escritor sobre este conto que o primeiro vén de redactar. En calquera momento o escritor vese convertido en xurado dun concurso de narrativa breve, e xa todos os papeis están cambiados, igual incluso para sempre… Eis a democracia da Literatura. Cómpre andar espelido, xa que logo, pois o talento pode cha,ar pola nosa atención en calquera momento!
E como todo isto hai que demostralo (que falar por falar xa o facemos de sobra no ascensor…), sabede que non pouco diso é, precisamente, o que entre estas páxinas atoparedes: toda unha república de letras chea de emocións, de divertimento, drama, vinganzas terribles, traxedias épicas e comedias heroicas, grandes exercicios de imaxinación todos eles, gorxas mozas atrevéndose a berrar con forza, “oes, mundo: estamos aquí e isto é o que temos que dicir!”
Eu non sei se será certo aquilo que dicía Gabriel Celaya, o de que “a poesía é un arma cargada de futuro”. Teño por máis verdadeira aqueloutra cita de John Ballan, o sabio de Marín: “un home sen cartos é un vulto sospeitoso”. Imos dar ambas ideas por boas para, da suma das dúas, deducir unha terceira: poucas armas son máis sospeitosas de poder que o papel e mais a pluma nas mans dun rapaz novo cargado de literatura. Ou, cando menos, a esta banda do río Lérez…
Aquí vos deixamos esta antoloxía, praza de diálogo futuro. Que sexa do voso gusto!

20141120_190229

(O retrato do autor é outra das cortesías coas que os amigos do Torrente Ballester me agasallaron, e é obra do grande artista Manuel Martí Figueiras, mestre de debuxo do centro. Agradecido!)